1. MANNA, Liquor, vel pulvis odorus, qui de sepulchris aut corporibus Sanctorum effunditur et effluit. Julius Africanus lib. 5. extremo, de tumulo S. Joannis Evangel. :

Et protinus Manna exiens de sepulcro apparuit cunctis, quam usque hodie gignit locus iste.

Gregor. Turon. lib. 1. de Mirac. cap. 30. de eodem S. Joanne :

Cujus nunc sepulcrum Manna in modum farinæ hodieque eructat, ex qua beatissimæ reliquiæ per universum delatæ mundum salutem morbidis præstant.

Leo Ost. lib. 3. cap. 30 :

De Manna sepulcri S. Joannis Evangelistæ, etc.

De manna S. Joannis plura congessit Combefisius ad Orat. Panegyr. Nicetæ Paphlagonis pag. 485. Adde Menolog. Basilii 7. Maii, Synaxaria ad 8. Maii, ubi de eodem sepulcro, sacrum pulverem vocant, ϰόνιν ἁγίαν, ἣν οἱ ἐγχώριοι μάννα μετονομάζουσιν. Vita S. Fortunati Episcopi Fanensis :

Memini quoque... petram vidisse madefacere, et dictu mirabile, Manna cœleste saxo repente defluere.

Ughellus tom. 7. pag. 503 :

Ex quo sacratissimo corpore pretiosus ac sanctus liquor (Manna dicunt) effluit.

Μύρον dicunt Græci. S. Joannes Damascenus Orat. in Constant. Caballin. pag. 668 :

Πολλὰ ϰαὶ σώματα τῶν ἁγίων Μύρον ἔϐλυνον.

Hinc. Sanctos, e quorum sepulcris aut sacris reliquiis emanabat ejusmodi oleum aut liquor, μυροϐλύτας vocant. Complures, aliud agendo, a me adnotati, atque in iis, idem de quo supra S. Johan. Evang. apud Orderic. Vital. lib. 2. pag. 408. Ughell. tom. 9. pag. 286. et Raimundum Montanerium in Chronico Aragon. cap. 206. S. Andreas, apud Orderic. Vital. lib. 2. pag. 404. Gregor. Turon. lib. 1. Mirac. cap. 31. Ughell. tom. 7. pag. 272. S. Alexius, in Menæis, 17. Martii. Theodorus Trichinas, 20. April. in Menæis. S. Perpetuus Episc. Leod. apud Hariger. Lob. cap. 35. in Chron. M. Belg. etc. S. Nicolaus, apud Jo. Diac. 5. Januar. in Vita S. Nicolai sub fin. Nicetam Paphlag. in ejusdem Encomio, Ughell. tom. 5. pag. 1312. Matth. Westmonast. ann. 1087. Thiotfrid. lib. 3. cap. 5. S. Philotheus Presbyter, in Synaxar. 15. Sept. S. Demetrius, Thessalonicæ. Vide Not. ad Alexiad. pag. 252. S. Euphemia, Calchedone, apud Evagr. lib. 2. cap. 3. 7. Theophanem pag. 370. Cedren. pag. 469. Theoph. Simocattam lib. 8. cap. 14. SS. XL. Martyres, apud Procop. lib. 1. de Ædif. cap. 7. Petrus Thaumaturgus, in Synaxario 4. Maii. S. Lucas Junior, in ejus Vita pag. 1013. Sanctus Cyrillus Martyr apud Continuator. Theophanis lib. 2. n. 23. S. Euthymius Abbas, in ejus Vita n. 127. S. Walpurgis, apud Philipp. Eystet. in Vita S. Willibaldi cap. 32. Henr. Rebdorff. ann. 1359. S. Glyceria, apud Simocattam lib. 1. cap. 11. S. Theodora vidua, apud Nicolaum Cabasilam in ejus Vita. B. Gundetkarus, apud Gretzer. in Episcop. Eystetens. pag. 457. S. Eligius Noviom. Episc. apud S. Audoenum in ejus Vita lib. 2. cap. 40. et 58. Acherianæ Editionis. S. Glodesindis, in Histor. Translat. ejusdem Virginis apud Labbeum tom. 1. Bibl. pag. 736. S. Catharina, apud Lambert. Ardens. pag. 112. et Hug. Flaviniac. pag. 182. S. Elizabeth Thuring. apud Godefrid. Mon. ann. 1236. Theoderic. in ejus Vita cap. 14. B. Robertus Eremita, apud Matth. Westmonaster. ann. 1238. SS. Martyres Ebbekesdorpienses, apud Bollandum 2. Febr. pag. 315. S. Paulus Episcop. Virdunensis, apud Bolland. 8. Feb. pag. 174. S. Babolenus Abbas Fossat. in Lib. Miraculor. ejusd. cap. 3. B. Willemus Episcopus Eboracens. apud Matth. Paris pag. 219. Adde tom. 2. Canisii pag. 756. 818. Codini Origin. pag. 54. Matth. Westmonast. pag. 269. Rocchum Pirrhum in Notit. Siciliæ tom. 1. pag. 57. Glossar. med. Græcit. voce Μύρον, col. 978. etc.

2. MANNA, Equa. Vide Mannus.

3. MANNA, vox Italica, Manipulus, Gall. Bote. Glossar. Provinc. Lat. ex Cod. reg. 7657 : Manolh, Prov. maniplus. Charta ann. 813. apud Murator. tom. 1. Antiq. Ital. med. ævi col. 521 :

Milio modia quincto, lino Manna quart, etc.

Alia ann. 869. ibid. col. 721 :

Grano grosso modio quarto, minuto autem modio quinto, lino Manna quinta, etc.

Ubi notat vir doctissimus veterem Interpretem Juvenalis Manipulos, Mannas fœni interpretari ; verum Manuam legendum docet Cangius in v. Manua : quod tamen præstare nolim, cum toties apud diversos auctores occurrat vox Manna, qua etiam utuntur Itali. Charta Bern. de Mirabella ann. 1195. apud Ughell. tom. 1. Ital. sacr. col. 1126 :

Item tradimus Pennensi ecclesiæ... octo salmas vini et sex Mannas lini.

Acta notar. Senens. ann. 1283. ex Cod. reg. 4725. fol. 7. r°. :

Confiteor me principalem debitorem tibi... in ccc. Mannis parvichalibus ad modum et consuetudinem actenus observatam.

Vide Manua. Hinc

4. MANNA, Panis delicatior et tenuissimus, ut opinor. Constit. capitul. eccl. Barchinon. ann. 1423. rubr. 14. ex Cod. reg. 4332 :

Et hoc idem de distributionibus Mannarum, quæ diebus Sabbatinis in dicto matutinali officio omnibus clericis in sacris ordinibus constitutis exhibentur.

1. MANNUS, Equus. Jo. de Janua :

Mannus, a mansuetus, palephredus, quia mansuetudinem manuum sequatur, vel quod mansuetus sit : vel dicitur a manus, quia manu nitatur et ducatur.

Tabularium Casauriense ann. 1140 :

Habenis Manni, quem equitabat, etc.

Manni pretiosi, in Charta ann. 1088. apud Lobinell. tom. 2. Hist. Britan. pag. 125. Manni gilvi, apud Fridegodum in Vita S. Wilfridi sæc. 3. Bened. part. 1. pag. 125. Occurrit passim, etiam apud Scriptores Latinos.