« »
 
AUCO, OCO.
[]« Auco » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 465c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/AUCO
AUCO, Anser. Comput ann. 1364. inter Probat. tom. 2. Hist. Nem. pag. 245. col. 1 :
Solvi pro pullis et Auconibus missis et præsentatis ex parte dominorum magistro Raymondo de Remolinis consuli.
Occurrit rursum ibid. pag. 254. col. 2 :
Pro quatuor Aucous, xij. grossos,
in alio Comput. ann. 1383. ibid. tom. 3. pag. 53. col. 1. Vide Auca 1.
[]« Oco » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 027b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/OCO
OCO, pro Ocius, cito, ut videtur. Diploma Caroli Simplicis ann. 912. apud Marten. tom. 1. Ampliss. Collect. col. 269 :
S. Maximini Monachos quasdam res juste olim possidere, quæ ob negligentiam prædecessorum Abbatum, cupiditatemque malorum omnium matrem, habebantur subtractæ, quasque ipse, cum præfatum locum ad regendum largiremur, Oco illi reddiderat, flagitans, ut de istis præfatis rebus.... nostræ corroborationis insigneremur edicto.
Leg. Loco.