« »
 
[]« 1 trancheia » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 8, col. 152a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/TRANCHEIA1
1. TRANCHEIA, Tranchia, Fossa, Gallice Trenchée, Ital. Trincea. Histor. Beccensis MS. pag. 361 :
Statuit ne cogantur ire ad operationem castellanorum, sive pontium, vel fossatorum reparandorum, vel Trancheiarum.
Transactio ann. 1295. ex Archivo Castellionis Paludis in Bressia :
Castrum de Castellione cum fossatis contiguis et Tranchia sive sissura.
A cimeterio usque ad Tranchiam Domus-Dei de Meriaco
, in Charta ann. 1209. apud Thomasserium in Biturig. pag. 714. Rursum occurrit in Epistola ann. 1212. tom. 1. Anecd. Marten. col. 821. Vide infra Trenchea.
P. Carpentier, 1766.
◊ Hinc Tranche, Instrumentum ferreum, quo terra proscinditur, ligo, vulgo Beche. Lit. remiss. ann. 1472. in Reg. 197. Chartoph. reg. ch. 278 :
Le suppliant print une Tranche, et se mist à becher.
Vide infra Trenchia.