« »
 
[]« 2 vanna » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 8, col. 242c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/VANNA2
2. VANNA, ut infra Venna, ni fallor. Regest. Episcopat. Nivern. ann. 1287 :
Item quilibet qui vendit archas Vannæ scilicet situlos, tinas, criles, bussellos, debet in festo S. Cirici ii. den.
P. Carpentier, 1766.
◊ Charta Childeb. I. ann. 558. tom. 4. Collect. Histor. Franc. pag. 622 :
Cum insulis quæ ad ipsum fiscum adjacent, cum piscatoria, quæ appellatur Vanna.