« »
 
[]« 1 veriale » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 8, col. 281a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/VERIALE1
1. VERIALE, f. Locus herbis abundans. Chronic. Farfense apud Murator. tom. 2. part. 2. col. 511 :
Et concesserunt in hoc monasterio, sicut antea concesserant in ecclesia S. Adriani, terram sementariciam cum Verialibus et padulectis et cryptis in fundo Persiceta.
P. Carpentier, 1766.
◊ Veriel, eadem acceptione, in Lit. ann. 1409. tom. 9. Ordinat. reg. Franc. pag. 480 :
Les prévost et maieurs (de la ville de Bethune ont) le gouvernement du Veriel et des marez d'icelle.