« »
 
APPUNTARE 1, APPUNTARE 2, PUNCTUARE.
[]« 1 appuntare » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 335a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/APPUNTARE1
1. APPUNTARE, pro Appunctare 3. Vide Ughellum in Italia sacra tom. 3. pag. 294. Pro Statuere pacisci, vide in Punctuare.
[]« 2 appuntare » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 335a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/APPUNTARE2
2. APPUNTARE, Puncto notare nomina eorum, qui officiis sibi injunctis, vel ex debito, adesse negligunt, vulgo Piquer. Vide Appunctare 2. et Punctare. Stat. ant. Florent. lib. 1. cap. 37. ex Cod. reg. 4621. fol. 24. r° :
Qui officiales conductæ, regulatores custodiæ, et alii ad hoc deputati teneantur.... Appuntare eos qui defecerint, et defectus et Appuntaturas.... scribi facere in quodam libro.... Qui in monstris prædictis Appuntabuntur, intelligantur eo ipso quod Appuntati fuerint, capsi et revocati ab officiis, servitiis et stipendiis ipsorum.
[]« Punctuare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 570b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/PUNCTUARE
PUNCTUARE, Statuere, definire, pacisci. Elmham. in Vita Henrici V. Reg. Angl. edit. Hearnii cap. 14. pag. 28 :
Assensum præbentes, incontinenti, quæcumque in ipsa concordia Punctuantur, opere perimplerent.
Ibidem cap. 55. pag. 139 :
Decrevit igitur et effectualiter Punctuavit, quod, etc.
Rursum cap. 69. pag. 199 :
Securam compositionem Punctuant, perficiunt et confirmant. Erat igitur finaliter Punctuatum, quod, etc.
Vide Punctuatio 1.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Appuntare, Eadem notione, in Charta ann. 1182. ex Tabul. S. Albini Andegav. :
Cum omni assensu et voto omnium et singulorum nostri dicti monasterii monachorum statuimus, ordinavimus et Appuntavimus, etc.