![[]](img/image.png)
«
Punctuare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans
du Cange,
et al.,
Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 570b.
http://ducange.enc.sorbonne.fr/PUNCTUARE
PUNCTUARE, Statuere, definire, pacisci. Elmham. in Vita Henrici V. Reg. Angl. edit. Hearnii
cap. 14. pag. 28 :
Assensum præbentes, incontinenti, quæcumque in ipsa concordia
Punctuantur, opere perimplerent.
Ibidem cap. 55. pag. 139 :
Decrevit
igitur et effectualiter Punctuavit, quod, etc.
Rursum cap. 69. pag. 199 :
Securam compositionem Punctuant, perficiunt et confirmant. Erat igitur finaliter
Punctuatum, quod, etc.
Vide
Punctuatio 1.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Appuntare, Eadem notione, in Charta ann. 1182. ex Tabul. S. Albini Andegav. :
Cum
omni assensu et voto omnium et singulorum nostri dicti monasterii monachorum statuimus,
ordinavimus et Appuntavimus, etc.