« »
 
BENDARE 1, BENDARE 2.
[]« 1 bendare » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 624b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/BENDARE1
1. BENDARE, a Gall. Bander, tendre, Intendere. Lit. remiss. ann. 1474. in Reg. 195. Chartoph. reg. ch. 1167 :
Supplicans cum sua balista Bendata, uno quoque rillono desuper posito, disbendavit dictam balistam.
A. Gallico Bander, Bandrey appellarunt Instrumentum ferreum, quo balistam tendebant. Aliæ Lit. ann. 1447. in Reg. 179. ch. 88 :
Icelluy Barthelemy Bailla au suppliant d'un Bandrey à bander arbalestres sur la teste, etc.
[]« 2 bendare » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 624b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/BENDARE2
2. BENDARE, Vincire, alligare, Gall. Lier, garroter. Inquisit. ann. 1268. ex schedis Pr. de Mazaugues :
Item dixit, quod Petrus Evesque de Monte-pavono habuit rem cum sorore uxoris suæ per violentiam, in curtibus Vallis Majoris ; propter quod fuit captus : et ipse vidit eum captum apud Montem-pavonum, et Bendatum vidit eum adduci ad furcas, ut suspenderetur.