« »
 
CORNUTA 1, CORNUTA 2, CORNUTA 3.
[]« 1 cornuta » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 2, col. 571c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/CORNUTA1
1. CORNUTA. Æneas Sylvius in Oratione ad Fredericum III. Regem Rom. ann. 1447. apud Baluz. Miscell. tom. 7 :
Cibaria in Cornuta feruntur clausa.
Et paulo post :
Cornutarum nomine nihil aliud intelligas, quam cistas ligneas depictas et armis cujuslibet Cardinalis ornatas.
Iis utuntur tempore Conclavis ad cibaria Cardinalibus deferenda. Hujusmodi cistæ Cornutæ dicuntur a binis cornibus seu ansis in extremitatibus positis, per quas hasta transagitur, ut commodius ferri possint. Idem Æneas lib. 2. Hist. Concilii Basileensis :
Cibaria comparabant quæ horis indictis in lignea capsa depicta, quam Cornutam appellant, usque ad Conclavis ostium deferebant.
Cerem. Rom. 1. 4 :
Prælati custodes Cornutam aperiant ; fercula et omnia quæ intus sunt, diligenter perscrutentur, ne quid litterarum insit.
P. Carpentier, 1766.
◊ Inventar. MS. ann. 1379 :
Item quatuor magnæ Cornutæ de cadriga. Item tres parvæ Cornutæ.
Vide supra Cornuda.
[]« 2 cornuta » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 2, col. 571c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/CORNUTA2
2. CORNUTA, Species placentæ cornutæ, Lemovicibus de la Cornuda. Vetus [] Necrolog. S. Martialis Lemovic. :
Die ipso omnibus Fratribus manentibus in claustro et supervenientibus Cornutas dabit et nihil amplius. Et alia parte acceptis ab Helemosinario Cornutis viginti sexcies, quæ fient de sex sextariis frumenti emptis a D. Abbate.
Liber MS. Consuetud. S. Augustini ejusd. urbis fol. 3 :
Missa finita pauperes revertantur ad parvum claustrum, et dentur eis una Cornuta et scutella plena de fabis coctis mediocriter.
Occurrit etiam pluries in Consuetudin. MS. Monasterii Solemniacensis.
P. Carpentier, 1766.
◊ Seu Crustulum triquetrum, nostris Echaudé, alias Cornudeau et Cornuyau. Lit. remiss. ann. 1408. in Reg. 163. Chartoph. reg. ch. 229 :
Icelle Ysabeau, demourant à Montpelier,... de la fenestre de son hostel va appeller une fille... portant deux pains et deux eschaudez ou Cornudeaux.
Aliæ ann. 1456. in Reg. 183. ch. 160 :
Deux ou trois petits pains blancs ou Cornuyaux.
Vide infra Cuneus 3.
[]« 3 cornuta » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 2, col. 572a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/CORNUTA3
3. CORNUTA, Piscis marini genus. Tract. MS. de Piscibus cap. 105. ex Cod. reg. 6838. C :
Cornuta a nostris malarmat, a Liguribus malearmata per antiphrasim vocatur, a Romanis forchato et pesce forcha a duobus cornibus nominatur.