« »
 
FAIDIRE 1, FAIDITUS 1.
[]« 1 faidire » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 3, col. 397b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/FAIDIRE1
1. FAIDIRE, Faidam, seu inimicitiam excitare. Charta ann. 1181. apud Catell. lib. 2. de Comitib. Tolos. pag. 214 :
Si aliquis homo vel femina de Tolosa Faidiat, ut guerram faceret Comiti, etc.
Charta ann. 1223 :
Homines monasterii cum non essent de aliquo maleficio convicti, vel confessi, Faidivit.... et tam Faiditorum quam interfectorum bona contra justitiam occupavit.
Vide Faidire 2. Philippus Mouskes in Phil. Augusto :
Quar li Poitevin li aidoient,
Et le Roy Jean moult Faidoient.
Vide Jacobum Pergaminum in Ferire.
Faidimentum. Aresta ann. 1261. in 1. Reg. Parl. f. 115 :
Cum D. de Limoso peteret Faidimenta et Altam justitiam in terra a D. Rege sibi data in Albigesio, etc.
Charta S. Ludovici Reg. ann. 1264. apud Sammarthanos in Episcopis Albiensib. :
Et intelligitur de Faidimentis illorum Faiditorum, qui fuerunt, vel erunt Faiditi a civitate Albiensi.
Charta Philippi III. Regis Franc. ann. 1273. pro Monaster. S. Tiberii apud Stephanot. tom. 1. Antiquit. Occitan. MSS. pag. 404 :
Pro qua (alberga decem militum) monasterium præstat nobis viginti solidos Turonenses annuatim, heresibus insuper et Fardimentis (l. faidimentis) quæ inibi sicut in aliis villis monasteriorum terræ illius habemus, salvis quoque, etc.
Transactio inter Abbatem et Monachos Crassenses ann. 1351. ex libro viridi fol. 53 :
Possidet medietatem castri de Rivo-grandi et redituum ejusdem cum medietate jurisdictionis altæ et bassæ et cum incursu hæresis Et Faidimentorum.
P. Carpentier, 1766.
Faidiare, Pro hoste se gerere, adversus aliquem stare, contra fidem sacramento firmatam in dominum insurgere. Charta ann. 1234. in Reg. 30. Chartoph. reg. ch. 101 :
Item de rebus faiditorum, qui contra nos vel contra fidem.... se Faidiaverunt, et qui de cætero contra nos vel contra fidem se Faidiabunt, fuit inter nos et eumdem episcopum ordinatum, quod nos prædictorum res faiditorum accipere poterimus.
Vide in Faida.
© École des chartes.
[]« 1 faiditus » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 3, col. 397b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/FAIDITUS1
1. FAIDITUS, Hostis, qui in Faida, seu guerra est. Monachus Vallis Sarnai cap. 83 :
Ruptarii et Faiditi, et multi alii, qui antea erant inimici occulti Comitis, etc.
Perperam faidici editum. Charta ann. 1218. in Regesto Carcassonensi fol. 10 :
Præterea Faiditos de terra, seu ruptarios, et quoslibet alios inimicos et proditores Comitis prædicti non recipiemus scienter.
Conventiones inter Carolum I. Comitem Andegav. et Provinciæ, et Arelatenses ann. 1251. art. 19 :
Quia vero damna Faiditis Arelatensibus, a suis concivibus[] in domibus et rebus aliis illata noscuntur, etc.
Quam vocem non intellexit Bonifacius Avinio interpres Gallicus. Adde Chron. Guillel. de Podio-Laurentii cap. 25. 37. 41. et Concilium Tolosanum ann. 1228.
P. Carpentier, 1766.
Faidire, Aliquem ut hostem edicto proscribere. Inquisit. ann. 1210. inter Probat. tom. 1. Hist. Nem. pag. 49. col. 1 :
Debebat his, qui eicerentur a civitate seu Faidirentur, reddere unum castellum domini comitis, et eis facere expensas de redditibus comitis.
Vide Faidire 1.
© École des chartes.