« »
 
HÆREDITABILIS 1, HÆREDITABILIS 2.
[]« 1 hæreditabilis » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 153c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/HAEREDITABILIS1
1. HÆREDITABILIS, Qui rem avitam et hæreditariam possidet. Fulbertus Carnot. Epist. 96 :
De te Domine mi, valde miror, qui me tam præpropere causa indiscussa tuo beneficio judicabas indignum. Nam si respiciatur ad conditionem generis, daret Dei gratia, quod Hæreditabilis sim. Si ad qualitatem beneficii, constat, quia non est de tuo fisco : sed de his, quæ mihi per tuam gratiam habui, etc.
[]« 2 hæreditabilis » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 153c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/HAEREDITABILIS2
2. HÆREDITABILIS, Dicitur de re, quæ ad aliquem spectare debet. Tabul. S. Sergii Andegav. :
Burchardus frater suus, cui causa Hæreditabilis erat, ad hanc causam auctorizandam vocatus non fuit.
Nostris Rente hérédital nuncupatur Pensio annua in prædiis et possessionibus assignata. Charta ann. 1366. in Memor. D. Cam. Comput. Paris. fol. 200. v° :
Que yceulx héritages soient bailliez... à certaine rente Hérédital à vie ou à temps.