1. MINARIUS, a verbo Minare, Ducere : cui equos ducendi cura demandata. Computus ann. 1202. apud D. Brussel de Usu feud. tom. 2. pag. clix :

Minarii iiii. de xxviii. diebus liiii. s. marescallus equorum, de xii. diebus xii. s.

Et pag. clxi :

Pro sex balistariis ad equos... xiiii. s. Pro ii. Minariis de eodem termino xxi. s.

2. MINARIUS, Fossor cunicularius. Vide supra Minare 3.

3. MINARIUS, Minerius, Qui gregibus quorumlibet animalium minandis seu ducendis præest, ductor. Charta ann. 1191. inter Probat. tom. 3. Hist. Occit. col. 171 :

Petebat D. Rogerius ab istis supradictis... medietatem totius seniorivi omnium Minariorum de Palairaco.... Inter eos (Bertrandus de Sexaco) sic stabilivit et tali modo composuit, quod D. Rogerius vicecomes Biterrensis et sua progenies... habeant et accipiant bene et quiete in perpetuum, scilicet quartam partem totius seniorivi ovium et gallinarum, quæ modo sunt et amodo erunt ad Palairacum ; ... exceptis inde tantum justitiis ; quæ justitiæ et aliæ tres partes seniorivi omnium prædictorum Mineriorum, sunt aliorum prædictorum.

4. MINARIUS, Vir cujus uxor mœchatur. Lit. remiss. ann. 1353. in Reg. 81. Chartoph. reg. ch. 620 :

Incœpit dictum Adenium latronem, falsum monetarium, Minarium, aliter Cous, in præsentia Amelinæ uxoris suæ vocare.

Vide Minnarius et infra Nima et Nimuarus.

5. MINARIUS, Idem qui supra Minagiator. Charta Ludovici VI. ann. 1115 :

Emebat (Odo castellanus Belvac.) Minariis suis vel familiaribus suis quod residuum erat in culis saccorum, quod similiter interdiximus ne ulterius fiat.