« »
 
SORCIRE, SORTIRE 1, SORTIRE 2.
[]« Sorcire » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 530a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/SORCIRE
SORCIRE vel Sortire, Exagitare, succutere, Gall. Secouer, alias Sortisser. Lit. remiss. ann. 1457. in Reg. 187. Chartoph. reg. ch. 334 :
Dictus Johannes arripuit dictum Oddonem supplicantem ad cabessum Sorciendo et trahendo eum acriter et malitiose.
Aliæ ann. 1453. in Reg. 182. ch. 63 :
Le suppliant et ung autre.... ouvrirent ledit hostel en crollant et Sortissant la porte. Sorier
vero, Nugari significare videtur, in aliis ann. 1387. ex Reg. 130. ch. 252 :
Quant le suppliant fut ou dit hostel entré, jouant et Soriant, etc.
[]« 1 sortire » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 535b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/SORTIRE1
1. SORTIRE, pro Sortiri. Capit. Synodor. Orient. can. 6. inter Conc. Hispan. tom. 2. pag. 327 :
Permaneat in loco in quo a Deo est ordinatus (episcopus) et in eam quam Sortivit ecclesiam.
Lex Bajwar. tit. 8. § 6 :
Sortiant de illis Deus fortiam dederit.
[]« 2 sortire » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 535b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/SORTIRE2
2. SORTIRE. Vide supra Sorcire.