« »
 
INDICTARE, INDICTIO 1, INDICTIO 2, INDICTIO 3, INDICTIO 4, INDICTIO 5.
[]« Indictare » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 340a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/INDICTARE
INDICTARE, Accusare : Indictatus, Accusatus. Enditer, Endité, apud Littletonem sect. 194. et in Libello accusationis Alexandri Nevillii apud Knyghton. pag. 2721.
Indictari per inquisitionem
, in Additamentis ad Matth. Paris. pag. 102. quomodo hæc vox usurpatur passim apud Anglos, in Legibus Malcolmi II. Reg. Scotiæ cap. 3. art. 6. apud Bractonum lib. 3. tract. 2. cap. 11. § 8. cap. 22. § 1. in Fleta lib. 1. cap. 20. § 98. cap. 25. § 3. 4. apud Will. Stanfford. lib. 2. Placit. Coronæ cap. 24. 25. et seqq. etc. Proprie autem
Indictamentum, Gall. Enditement, apud eumdem Stanfford. locis laudatis, (ubi multa de Indictamentis) dicitur, ut ait Skenæus ad Regiam Majestatem l. 1. cap. 1. § 8 :
Cum singuli de malefactoribus interrogantur, et singulatim respondere[] jubentur, si quos criminosos in provincia noverint. Nam Indictamentum fit, quando Justitiarius Regis per suos Clericos privatim inquiri jubet, de delictis et maleficiis in ipsorum ballia commissis, et singulorum malefactorum nomina referri jubet in tabulas, ut per Coronatorem attachiari et arrestari possint, ut in itinere justitiarii compareant, et coram eo respondeant. Cognitio vero de Indictamento, sive de criminibus per Indictamentum inquisitis, pertinet ad Justitiarii cognitionem.
His consonant, quæ habet Spelmannus ; qui insuper addit, Indictamentum esse accusationem 12. ad minus Inquisitorum juramento firmatam. Comperto enim Indictamento, postulatus, quem Indictatum dicunt, pro tribunali sistitur, exigiturque duodecimviralis jurata ad cognoscendum de facto ejus secundum probata et allegata. Jurantur ipsi, jurantur et testes accusatorii, quorum auditis criminationibus et postulati responsis, duodecimviri seorsum a Curia de re omni inter se consulunt, donec in sententiam coeuntes, postulatum aut sontem denuntiant, aut insontem. Thom. Walsinghamus pag. 276 :
Robertus Trisilian... Justitiarius... convocari fecit duodenam, quam pridie oneraverat ad Indictandum et prodendum malefactores et pacis Regiæ turbatores. Venerunt igitur jurati de villa, et dixerunt se nullum talem scire, nullum Indictare juste posse, cunctos fideles et obsequentes Regi fore, semperque fuisse.
Infra :
Turbati ergo villani æstimaverunt salubrius Indictare reos vicinos, quam in semetipsos dicta mala congerere, et Indictaverunt quamplures tam de patria, quam de villa.
Idem pag. 354 :
Fecit Indictari dictos dominos proditione.
Adde pag. 329. Statutum 2. Westmonast. cap. 15. Regiam Majest. lib. 4. cap. 5. § 5. Concilium Londoniense ann. 1328. can. 7. Bractonum l. 3. tract. 2. cap. 11. § 8. etc.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Indictamentum de Viridi, Accusatio, delatio cujusvis delicti in viride lignum commissi, vel etiam mulcta pecuniaria quæ pro ejusmodi delicto exigitur. Charta ann. 1091. apud Kennettum Antiquit. Ambrosden. pag. 73 :
Per servitium reddendi domino Regi pro terra prædicta x. s. et pro foresta prædicta xl. s. per annum pro omnibus proficuis forestæ prædictæ exceptis Indictamentis de Viridi et venatione quæ domino Regi omnino reservabantur.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Indictatio de Viridi, Eadem notione. Charta ann. 1230. apud eumdem Kennett. ibid. pag. 209 :
Et dicunt etiam quod idem Johannes debet habere feodum in bosco domini Regis videlicet attachiamentum de spinis de bosco suo, et de bosco qui vento prostituitur, et pannagium et clamationes et Indictationes si quæ fuerint de Viridi et venatione. Exceptis Indictationibus... de Viridi et venatione,
in alia Charta ann. 1266. ibid. pag. 265.
Indictio, Idem quod Indictamentum. Charta Edw. I. Regis Angl. apud Gul. Prynneum in Libertat. Angl. tom. 3. pag. 1141 :
Nonnunquam enim fiunt accusationes de foresta, et indictiones vulgariter sic appellatæ, non per legitimas inquisitiones proborum et legalium hominum procedentes, etc.
[]« 1 indictio » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 340b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/INDICTIO1
1. INDICTIO, Annona, tributum, quidquid in præstationem indicitur : Canon possessionibus et agris impositus. Salvianus l. 5 :
Qui exactionis publicæ nomen in quæstus proprii emolumenta verterant, et Indictiones tributarias prædas suas etiam fecerunt.
Infra :
Indictiones tributarias ipsi interdum divites faciunt, pro [] quibus pauperes solvunt.
Sidonius lib. 13. Epist. 5 :
Quos... inauditis Indictionum generibus exhaurit. Indictionale augmentum,
apud Ammianum lib. 17. p. 90. Id est, superindictum, de quo tit. Cod. Th. lib. 11. num. 6. Vide titulum ejusdem Cod. Th. de Indictionibus, (11, 5.) et Legem Wisigoth. lib. 12. tit. 1. § 2. Indictitia onera, apud Cassiodorum lib. 5. Var. Epist. 14.
Cessent omnia subsidia, focagia, capagia, quarantena, Indictiones, equi qui dicuntur de debito, et alia onera
, in Litteris Johannis Franc. Regis ann. 1363. Sic legendum, non ut est editum Indictiones equi, sine virgula : quod tenebras offundit vel ipsi oculatissimo Editori. Lactantius de Morte persecut. cap. 7 :
Ut enormitate Indictionum consumtis viribus colonorum desererentur agri, et culturæ verterentur in silvam.
Asconius in hæc Ciceronis verba lib. 2. in Verrem cap. 2 :
Quando illa (Sicilia) frumentum quod deberet, non ad diem dedit ? Quando id quod opus esse putaret, non ultro pollicita est ? Quando id quod imperaretur recusavit ?
observat omne pensitationum genus, Canonis, Oblationis, Indictionis, in hoc capite positum esse. Canon in frumento consistebat et ad certum diem pendebatur. Oblatio spontanea erat. Indictio præter ordinem et de novo imponebatur. Hæc vera apud antiquos et recentiores Indictionis notio. Exactio nova seu Indictio, in Conventionibus ann. 1385. ex MS. D. Brunet. Plinius in Panegyrico Trajani cap. 29 :
Nec Novis Indictionibus pressi ad vetera tributa deficiunt.
P. Carpentier, 1766.
Nostris Indiction, eadem acceptione. Lit. ann. 1372. tom. 5. Ordinat. reg. Franc. pag. 480. art. 9 :
Au roy seul et et pour le tout appartient de octroyer nouvelles Indictions généraulx sus villes et sur pais.
Libert. Lautrici et Forciarum ann. 1410. in Reg. 165. Chartoph. reg. ch. 361 :
Ordinat quod si contingeret aliquam fieri Indictionem sive talliam, quod talis Indictio sive tallia imponatur et dividatur pro capite sive testa. Taillia vel Indicio,
in Libert. Ruthen. ann. 1371. tom. 5. supra laudato pag. 411. art. 1. Stat. sabater. Carcass. ann. 1402. tom. 8. earumd. pag. 559. art. 4 :
Si vero pro aliis causis et negociis levibus licitis et honestis, ubi non esset Indicio, etc.
Unde Indire, pro Tributum seu præstationem indicere, in Lit. reformat. in Occit. ann. 1389. ex Reg. 146. ch. 223 :
Maistre Pierre Bayer donna conseil de faire, Indire et mettre sus le peuple plusieurs et diverses subsides. Indire et imposer... taille, queste, etc.
in Libert. villæ d'Aigue-Perse ann. 1374. ex Reg. 198. ch. 360.
[]« 2 indictio » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 340c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/INDICTIO2
2. INDICTIO, Latinis appellatur numerus quindecim annorum, annis Christi addi solitus,
ad cavendum errorem, qui de temporibus forte oboriri poterat, institutus
, ait Beda de Ratione temp. cap. 48. Indictionum mentionem ante Constantini Mag. tempora non fieri constat : quæ aliquot Constantii Imperat. primum, ac deinde subsequentium Augustorum constitutionibus adscriptæ leguntur in Cod. Theod. quarum laterculum contexuit Jacobus Gothofredus in Prolegomenis ad eumdem Codicem. Verum non una eademque est ubique Indictionum ratio, cum diverse ab communi usu interdum attexantur : adeo ut aliæ ab anno 312. aliæ ab anno 313. 314. et 315. consurgant. Verbi gratia primus Consulatus Honorii N. P. ann. 386. in Indictionem 15. rejicitur in leg. 8. de Indulgent. debitor. (11, 28.) qui in 14. a Marcellino et in Chronico Alexandrino. [] Consulatus Valentiniani III. et Eutropii ann. 367. in 14. Indict. quæ est aliis 15. in leg. 8. eod. tit. Consulatus Olybrii et Probini ann. 395. in Ind. 9. quæ Marcellino est 8. leg. 3. de Indulg. debit. Consulatus Vincentii et Fravittæ ann. 401. in 12. Indict. leg. 3. de Equorum collat. (11, 17.) quæ vulgo est 14. Consulatus Honorii VII. et Theodosii II. ann. 407. in Indict. 4. d. leg. 8. et in Indictionem 5. leg. 9. eod. tit. et sic de aliquot aliis paribus Consulum. Quæ ut conciliet idem Gothofredus, quadruplicem Indictionem conficit, Italicam, quæ consurgit ab ann. 312. Orientalem ab ann. 313. Carthaginensem, seu Proconsularem Africæ ab ann. 314. et Africanæ diœceseos ab ann. 315. at cur Indictionum initium non ubique idem fuerit, non aperit.
Constantinianam, ac proinde Orientalem a Consulatu Constantini III. et Licinii III. auspicatur Chronicon Alexandrinum, in quo hæc habentur pag. 656 :
Ἰνδιϰτιώνων Κωνσταντινιανῶν ἐντεῦθεν ἀρχἡ, ἰνδ. ά, ἡ ὑπ. Κωνσταντίνου Αὐγούστου τὸ δ, ϰαὶ Λιϰινίου τὸ γ`.
Ubi pro δ´ reponendum γ´. Atque hic quidem Consulatus incidit in annum Chr. 312. juxta Victorium, cujus Coss. anno uno prævertunt : juxta vulgarem vero Chronologorum sententiam, ann. 313. Constantinianam Indictionem appellatam, sunt qui putant, quod sub Constantino, ut Valentiacam in leg. 9. et 10. Cod. Th. de Indulgent. debitor. (11, 28.) quod sub Valente cucurrerit. Sed an Indictiones ante Constantini ævum obtinuerint, addubitatur, cum nulla harum occurrat mentio, etsi idem Chronicon Alexandrinum pag. 446. ἀρχὴν ἰνδιϰτιώνων a Julii Cæsaris anno repetat, et a primo Septembris mensis die numeratas scribat.
De nominis ratione non minor est difficultas, etsi ab indictionibus, seu functionibus tributariis manasse constans fere sit opinio, quod vox ipsa fusionis, quæ indictioni tribuitur, omnino evincit, uti in hac voce observatum. Sed cur 15. annorum spatio Indictiones finiri placuerit, quove tempore id primum usurpari cœperit, cum multæ multorum conjecturæ sint, nulla satis probabilis affertur, inquit Petavius. Vide quæ in hanc rem congessit Baronius ann. 1312. n. 104. et seqq.
Triplicem Indictionis usum observare est apud Scriptores. Alia enim a Kl. Septembribus proficiscitur, eaque Constantinopolitana dicitur ; altera ab viii. Kl. Octobris, quæ Constantiniana et Cæsarea : tertia denique quæ Pontificia seu Romana, et a Kl. Januariis consurgit. Quartam addit Scaliger Antiochenam, cujus initium esse ait a neomenia Iiar, id est, Maii.
Constantinopolitana Indictio est, qua Imperatores Constantinopolitani utebantur, quaque semper utuntur Historiæ Byzant. Scriptores. Cujus quidem usus, si Scaligerum audimus, non est antiquior Imperio Justiniani, sub quo constat numeratam Indictionem a Kl. Septemb. ex Cedreno et Paulo Warnefrido lib. 2. cap. 25. Indictionis istius usum in Italia obtinuisse ostendunt præ cæteris Chartæ duæ apud Franciscum Mariam in Mathildi Comitissa lib. 3. pag. 105. et 108. quarum prior acta dicitur anno ab Incarnatione 1079. 15. Kal. Octob. Indict. 3. quæ erat secunda Romana : altera anno 1078. 6. Kal. Octob. Indict. 2. quæ erat 1. Romana. Alia anni 1053. apud Puricellum pag. 430. data dicitur
Quinto die Septembris, ingrediente Indictione
vii. In veteri monumento, quod [] Sirmondus in Notis ad Ennodium lib. 8. Epist. 9. refert Romæ in æde suburbana S. Pancratii ab se visum, Maximus parvulus depositus memoratur, sub diem iii.
Id. Augustarum, Symmacho et Boetio VV. CC. Consulibus, in fine Ind. xv.
S. Ambrosius de Noe et Arca :
Etsi a septembri mense annus videatur incipere, sicut Indictionum præsentium usus ostendit, etc.
Ea vero indictio etiamnum obtinet apud Mediolanenses, ut colligere est ex Statutis Mediolan. part. 1. cap. 109. Olim etiam obtinebat in regno Neapolitano, ut patet ex Litteris Roberti Regis Siciliæ Neapoli datis ann. 1332. die ii. Novembris primæ Indictionis, tom. 2. Hist. Dalphin. pag. 241. hoc enim anno currebat 15. Indictio Romana. Eamdem quoque Indictionem Constantinopolitanam interdum adhibitam fuisse in Dalphinatu constat ex Computo anni 1333. quo currebat Indictio 1. Romana ; numeratur enim 2. Indictio die 5. Septembris ibid. pag. 277. Communis tamen usus illius provinciæ idem erat qui Romæ, uti probatur pag. 568.
Indictionis quæ ab viii. Kl. Octob. proficiscitur, originem Constantino M. adscribunt passim Chronologi unde et Constantinianam vocant : quam ab hac die cœptam ideo volunt, quod tum imperare cœperit ann. Chr. 307. Atque hujus usum Gallis et Britannis familiarem fuisse constat. De Britannis, testatur Beda lib. de Rat. temp. cap. 48. de Gallis præ cæteris Rabanus lib. de Computo cap. 66 :
Incipiunt autem Indictiones ab viii. Kl. Octobris, ibidemque terminantur.
Hariulphus lib. 3. Chr. Centul. cap. 1.
Notetur, inquit, descriptio, quia eodem quidem quo sanctissimus Angilbertus Abbas obiit anno, sed non eadem Indictione, hic Hericus Abbatiæ Centulensi prælatus est : siquidem mense Septembri die 24. Indictiones mutantur.
Kalendarium MS. S. Victoris Paris. :
viii. Kal. Octob. incipiunt Dictiones. (sic.)
Præterea exauctorationem Ludovici Pii Imperat. anno Incarnat. 833. Indict. 12. factam habent illius Acta, quo anno Indict. ii. Pontificia currebat : unde saltem conficitur post 24. Octobris coactum ejusmodi Concilium Compendiense, quod circa Missam S. Martini, solutum tradit auctor Vitæ ejusdem Ludovici. Sed et extremis sæculis eadem Indictio obtinuit. Exstant siquidem in 4. Regesto Memorialium Cameræ Paris. Acta hominii a Duce Britanniæ Regi Franciæ præstiti, quæ confecta dicuntur anno Domini 1366.
Indictione quinta secundum morem Franciæ, mensis Decembris die decima tertia :
quippe tum currebat Indictio Romana quarta. Vide Sirmondum ad Concilium Parisiense IV. anno 573.
In Germania perinde eadem semper obtinuit Indictio, obtinetque etiamnum : unde et Cæsaream vocant. Legi Chartam originalem Ottonis II. Imp.
datam 6. Kal. Octobr. an. Dominicæ Incarnationis 982. Indictione 11. anno vero regni secundi Ottonis 22. Imperii autem 12.
Exstat apud Chiffletium in Beatrice Comitissa Cabilonensi pag. 113. Charta Henrici Imp. cum hac temporis nota :
Datum apud Bernum 5. Kal. Januarii, Indict. 13. anno Dominicæ Incarnationis 1224. anno regni nostri 5.
quippe anno 1224. putato a Kl. Jan. initio currebat indictio Romana 12. anno vero 1225. Ind. 13. Joannes de Janua :
Nota, quod anni Domini renovantur in Kalendis januarii, sive in Nativitate Domini. Sed Indictio renovatur in octava Kalendas Octobris : [] et sic anni Domini præcedunt novem mensibus. Unde versus :
Mensibus hanc novem Domini præcursitat annus.
Et si computas vel quæris Indictionem a Nativitate usque ad octavas Kalendas Octobris, jungas tantum duos annos annis Domini, et si quæris de ea ab octavo Kalendas Octobris, usque ad Nativitatem Domini, jungas annos tres.
Obtinuit etiam in Italia. Exstat quippe Charta Mathildis Comitissæ apud Franciscum Mariam lib. 3. pag. 108. quæ descripta dicitur anno ab Incarnatione
millesimo septuagesimo octavo 6. Kal. Octob. Indictione secunda
, quæ scilicet biduo ante incœperat.
Indictio Romana, seu Pontificia, quando cœperit, non omnino constat. Nam ex Epistolis Gregorii M. Joannis VIII. et Gregorii VII. lib. 1. Epist. 29. 30. etc. Pontificia diplomata ac Epistolas Indictionibus more Græcorum, a prima ipsa Septembris die inchoatis, subnotari, observare est : quod et astruunt Acta vetera Vaticana apud Baron. ann. 1154. Otto de Morena ann. 1158. etc. At Acta Alexandri III. PP. apud eumdem Baron. ann. 1158. videntur Indictionem a 1. Januarii exordiri, in quibus hæc habentur :
Acta sunt hæc omnia anno Dominicæ Incarnationis millesimo centesimo sexagesimo quinto, Indictione tertia decima, undecimo Kal. Decembris Pontificatus vero ipsius anno sexto.
Ex quibus recte conficit Chiffletius in Trenorchio pag. 253. Indictionum initia varie pro Scriptorum aut Notariorum arbitrio ea tempestate tabulis adscripta : adeo ut aliquot in Gallia nostra confecta ab ipsius Caroli Calvi ævo diplomata recenseat, in quibus Indictiones Pontificiæ seu Romanæ adscribuntur. Consulto omittimus cætera, quæ de Indictionibus hic conferri possent, cum satis sit indicasse, quæ ad Scriptorum et Tabularum ævi inferioris intelligentiam necessaria visa sunt. Præstat tantum hoc loco rationem inveniendæ Indictionis Constantinopolitanæ inserere ex recentiori Scriptore MS. Bibliothecæ Regiæ cod. 1024. qui inscribitur
περὶ τῆς ψήφου τῆς πασχαλίας, cap. περὶ τῆς ἰνδίϰτου. Ἰστέον, ὅτι ἡ ἴνδιϰτος, ἥτις ϰαλεῖται ϰαὶ ἐπινέμησις, ἄρχεται ἀεὶ ἀπὸ τῆς πρώτης τοῦ Σεπτεμϐρίου μηνός. ἀνέρχεται δὲ ἕως ἐτῶν δεϰαπέντε ϰαὶ πληροῦται, ϰαὶ πάλιν ὑποστρέφει, ϰαὶ ἄρχετάι πρώτη. Ἐὰν δὲ οὐ γινώσϰῃς τὴν ἴνδιϰτον ὁποία ἐστὶ, ϰαὶ μέλλῃς εὑρῆσαι αὐτὴν, ϰράτησον τὰ ἀπὸ ϰτίσεως ϰόσμου ἔτη, ἕως τοῦ ἐνεστῶτος. ϰαὶ ὒφειλον αὐτὰ ἐπὶ τῶν δεϰαπέντε, ϰαὶ τὰ ἔχοντα ϰαταλειφθῆναι ϰάτωθεν τῶν δεϰαπέντε, ἕστιν ἡ ϊνδιϰτος ἤτοι ἡ ἐπινέμησις. εἰ δὲ οὐ μείνει τι, ἕστιν ἡ πεντεϰαιδεϰάτη. ϰαὶ ἰδοὺ, πρός ὑπόδειξιν ἔστω σοι οὕτως· εἰσὶ τὰ ἀπὸ ϰτίσεως ϰόσμου ἔτη ἕως τοῦ ἐνεστῶτος ͵στχϟα. ὕφειλον οὖν ταῦτα ἑπὶ τῶν δεϰαπέντε οὕτως· ιε υ = ϛʹ ιε μ = χʹ ιε ϛ = ϟʹ ϰαὶ ὑπελείφθη ἕν. ἰδοὺ οὖν, πρώτη ἴνδιϰτος ἐστίν.
Locum integritati suæ restituit Vir summus Car. Ben. Hase. Vel ex hoc loco plus satis patet, errasse viros doctissimos in Exegesi ad tom. 3. Martii cap. 4. § 26. ubi ἐπινέμησιν a nullo hactenus Scriptore Indictionem appellatam negant, licet longe secus se res habeat, uti obiter monuimus ad Alexiadem, adde Glossar. med. Græcit. col. 423. et Append. col. 72. c. : quod et diserte observarat Josephus Scaliger lib. 5. de Emendat. temp. pag. 501. ubi nominis etiam rationem exequitur. Glossæ Græco Lat. : Ἐπινέμησις, Indictio. Addendum postremo videtur, quod de ratione inveniendæ [] Indictionis habet Rollandinus in Summa Notariæ :
Fuit vero prima inventa ista Indictio, sive factum fuit istud præceptum a Cæsare Augusto tribus annis, antequam Dominus nasceretur de Virgine, et propter hoc divisis annis Domini per quindenas, si quid a quindenis supererit, ei quod supererit, debent addi tres, et quot fuerint illi anni qui supererunt a quindenis cum dictis additis tribus, tanta erit Indictio, in hoc exemplo, Ponamus enim, quod anni Domini sunt 61. divide 61. per quindenas, superest unus. Illi anno adde tres, et ita faciunt 4. et ita erit quarta Indictio. Sed si nihil a quindenis supererit, nihilominus adde tres, et erit Indictio tertia. Sed si ab omnibus quindenis supererunt 13. adde illis 13. et tres, et ita faciunt 16. de illis 16. trahe unam quindenam, supererit unus, et ita prima erit Indictio. Unde versus :
Si tribus adjunctis Domini diviseris annos
Per ter quinque solet indictio certa manere.
Prostant præterea hi in eamd. sententiam versus :
Si per quindenos Domini diviseris annos,
His tribus adjunctis, Indictio certa patebit ;
Si nihil excedit, quindena Indictio currit.
Aliter concepti leguntur apud Joan. de Janua :
Si tribus adjunctis domini diviseris annos
Per ter quinque datur Indictio certificata ;
Si nihil excrescit quindena Indictio currit.
P. Carpentier, 1766.
Consule novum Tract. diplom. tom. 4. pag. 674. et seq. Savinium de Capitatione pag. 379. sqq. Murator. Antiq. Ital. tom. 3. col. 48. et Art de vérifier les dates tom. 1. edit. octon. form. pag. 36. ubi monetur duodecimo seculo interdum non solum annum indictionis quindenæ, sed numerum etiam indictionis notari in chartis, ut Indictionis 79. anno 5.
[]« 3 indictio » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 342a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/INDICTIO3
3. INDICTIO, Bannum, proclamatio ante nuptiarum benedictiones, in Præceptis synod. Petri de Collemedio Archiepisc. Rotomag. ann. 1245. Vide Indictum 4.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Indictio pro Anima, Quævis donatio quæ alicui Ecclesiæ ea conditione fit ut pro donantis salute preces fundantur. Charta ann. 1251. tom. 3. novæ Gall. Christ. inter Instr. col. 216 :
Omnia bona corporalia et incorporalia cum omnibus pertinentiis quæ prædicti Episcopus et Ecclesia... jure institutionis, legatorum, relictorum, mortuariorum, Indictionis pro Anima, donationis, emtionis, permutationis, aut alio quocumque nomine... hactenus adepti sunt.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Indictio Statuta. S. Gerardus lib. 1. Miracul. S. Adalhardi cap. 8 :
Exitur ad processionem, venitur ad statutam Indictionem ;
hoc est, ad locum indictum et designatum, medio itinere inter Ambianorum urbem et Corbeiam, ad quem processionaliter cum sacris reliquiis Ambianenses et Corbeienses convenire consueverant octavis Rogationum. Hic locus hodieque Indictum dicitur, vernacule Lendict, teste Mabillonio.
[]« 4 indictio » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 342a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/INDICTIO4
4. INDICTIO, Feriæ indictæ. Notit. vetus apud Menag. in Hist. Sabol. pag. 135 :
Et postea fecit nobis Indictionem, præcipiens presbyteris totius Creoniæ, ut locum nostrum annuatim visitarent cum processionibus suis.
Vide Indictum 3.
[]« 5 indictio » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 342a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/INDICTIO5
5. INDICTIO, Idem quod Sacra seu diploma principis, labente imperio Romano, vel quod Literæ de credentia, ut vult P. Hugo ubi de Prima scrib. orig. pag. 199. laudatus tom. 1. novi Tract. diplom. pag. 333. Vide Sacra 1. et in Credentia 3. []