« »
 
[]« 3 muta » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 560c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/MUTA3
3. MUTA, Accipitrum morbus, Gallis la Muë : accipitres enim quotannis pennas mutant, vetusque spolium deponunt, quo tempore vehementer ægrotant, etiam usque ad periculum mortis. Fridericus II. Imp. lib. 1. de Venatione cap. 46 :
Et ad singulas Mutas mutantur colores plumagii.
Muta, Domuncula in qua includuntur falcones, cum plumas mutant. Describitur illa a Guillelmo Tardif part. 1. de Fauconnerie, cap. 47. Idem Fridericus lib. 2. in Præfat. :
Quædam in conservando sanas etiam quando jam mutant pennas, ut domuncula quæ dicitur Muta. In mutam includere,
eidem ; Mutare, Petro de Crescentiis lib. 10. cap. 7. quod μουτεύειν est apud Demetrium Constant. lib. 2. Hieracosophii cap. 49. Albertus M. lib. 23. de Animalib. cap. 20 :
Domus autem Mutæ apta et ampla sibi quæratur, et de muta quando perfectus est, trahatur.
Helinandus Poeta MS. sub Ludovico VII :
Mors qui m'a mis muer en Mue,
En tel estuve ou li cors sue, etc.
Alius Poeta MS. :
Sire, qu'est-ce que votre niece
Est demeurée si grant piece,
Que n'est à Karoles venue
Ne sai se l'avés mise en Mue.
Ubi pro carcere usurpatur, ut et in Poem. MS. :
Les Adventures advenues en France
ab ann. 1214. ad 1412 :
Fu mené en la Mue au pallais, etc.
Mutatus, accipiter mutatus, qui mutam evasit, Qui a mué, qui a passé la muë, μούτατος ἱέραξ, apud Demetrium Constant. lib. 1. cap. 41. Domnizo lib. 1. de Vita Mathildis cap. 13 :
Mutatos centum, non Mutatos quoque centum
Astures pulcros Regi simul obtulit ultro.
Vide Acceptor et Falco. et Beneck. ad Hartmann. Augens. Iwein, vers. 284.
P. Carpentier, 1766.
◊ Faucon muier, in Vitis Patrum MSS. :
Pour déduire, pour déporter,
Et pour son cors reconforter,
Porter faisoit faucons Muiers
O lui et mener deux levriers.
P. Carpentier, 1766.
◊ Beste mue, Pro Bestia silvatica, in Lit. Caroli VI. ann. 1413. ex Memor. H. Cam. Comput. Paris. fol. 18. v° :
Eulx mors, leur a esté dényée sépulture, mesmement en terre prophane : mais ont esté gettez sur terre pour estre mengiez par les chiens, oiseaulx et bestes muës.