« »
 
AUTENTUS 1, AUTENTUS 2, AUTENTUS 4.
[]« 1 autentus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 493b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/AUTENTUS1
1. AUTENTUS, Princeps vel auctor ; inde Autenticus. Ita Papias MS. Ecclesiæ Bituricensis. Vide Authenticus.
[]« 2 autentus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 493b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/AUTENTUS2
2. AUTENTUS, Pro Autenticus, quomodo etiam habetur in Legibus Norman. mox laudandis ex Cod. reg. 4651. ubi in versione Gallica legitur Autentiques ; qua voce Nobilis, qui feudum francum tenet, significatur, idem itaque quod Authenticus. Vide in hac voce. Munere publico donatus. Codex Legum Norman. apud Ludewig. tom. 7. Reliq. MSS. pag. 303 :
De personis autem Autentis, videlicet qui tenent francas serjanterias, vel qui per armorum servicia feoda sua deserviunt, etc.
Vide Authenticus 1.
[]« 4 autentus » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 493b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/AUTENTUS4
4. AUTENTUS, pro Obtentus, Gall. Prétexte. Inquisit. ann. 1210. inter Probat. tom. 1. Hist. Nem. pag. 48. col. 2 :
P. de Vaqueriis juratus dixit, quod ultima die Sabbati mense Aprilis P. de Areolis et W. Palaridus venerunt ad domum suam, qui sub Autentu quod vellerint emere roncinum ejus, ad ultimum locuti sunt et (ei) in hunc modum, etc.