« »
 
LEUDIS, LIDA 1, LIDA 2, LIDA 3, LIDDA, LITUS 1, LYDA.
[]« Leudis » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 074b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/LEUDIS
LEUDIS, Leudum, Compositio, mulcta pro homicidio. Compositio homicidii, in Lege Frision. tit. 14. § 3. 4. est forte compositio leudis, id est, hominis liberi. Lex Salica tit. 37. § 8 :
Si servus ingenuum[] hominem occiderit, ipse homicida pro medietate compositionis hominis occisi parentibus tradatur, et aliam medietatem dominus servi se noverit soluturum : aut si legem intellexerit, poterit se obmallare ut Leudem non solvat.
Tit. 43. § 11 :
Si autem qui præcipitatus est, mortuus fuerit, tota Leude sua componat.
Vide tit. 55. § 6. 7. Lex Angl. tit. 6. § 5 :
Ad quemcunque hæreditas terræ pervenerit, ad istum vestis bellica, i. e. lorica et ultio proximi, et solutio Leudis debet pertinere.
Formulæ vett. cap. 51 :
Exinde taliter ab ipsis bonis hominibus fuit judicatum, ut illam Leudem, ut lex erat, ipsi illi solvere deberet.
Formula 7. et 8. ex Parensalib. :
Ut post hunc diem nec ipsi illi, nec ullus in causa ipsorum, nec ulla opposita persona de præfata morte illius quondam, nec de ipso homicidio, nec de ipsa Leude nullam reclamationem nec nullum impedimentum pontificium non habeant ad faciendum.
Hincmarus Remensis in Epistola ad Carolum C. Regem Franc. edita tom. 2. Spicilegii Acheriani ; de quodam Liudone qui homicidium perpetrarat :
Cum judicatum fuerit, ut eisdem Leudem renuntiaret ; et homines vestri faidam jurarent.
Rectius Editio Cellotii, Leudem rewadiaret. Charta Nicolai PP. ex Tabulario S. Vitoni Virdun. de Advocato :
Et de residuo suum tertium habeat de Leude, et de sanguine facto, etc.
Adde Legem Frision. tit. 2. § 3. 4. 5. 6. 7. tit. 5. § 2. tit. 14. § 4. Capitul. Caroli M. 5. ann. 803. cap. 12. Capitul. Caroli C. tit. 12. § 5. tit. 39. § 2. etc. Vide Grimm. Antiq. Jur. Germ. pag. 652. Philips. de Jure Anglosax. § 31.
Leode, in Pacto Legis Salicæ tit. 44. et form. 125. apud Lindenbrogium ; Leodis, in Capitul. 3. ann. 813. cap. 11. 29. et in Capit. 3. ann. 819. cap. 7.
Liudis. Capitulare triplex ann. 808. cap. 2. Edit. Baluzianæ :
Et si de ipsa morte evaserit, ipse ipsam Liudem recipiat, et liber postea remaneat.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Laudis. Litteræ Ludovici Jun. Regis Franc. ann. 1145. tom. 1. Ordinat. pag. 10 :
Quod si infra urbem aliquid forifecerint, pro Laude Baronum ipsius civitatis emendabunt.
Vide in Laudum 2.
Leudum. Vett. Glossæ : Leudum, compositio, sive Widrigilt. Lex Longob. lib. 1. tit. 9. § 28. Pipin. 11. :
Et qui ex ipsis peregrinis ausus fuerit occidere, 60. sol. in sacro palatio nostro componat : et insuper compositio ipsa fiat de ipso homicidio, cui legibus Leudum ipsum pertinuit.
Adde § 35. Transiit postea hæc vox ad quasvis præstationes ; nam etiamnum
Leuda, Lesda, Leda, etc. Gall. Laude, Louade, Leude, appellatur quævis præstatio, vel quodvis tributum, maxime quod pro mercibus penditur : frustra enim Expillius actione forensi 15. ait ita in Dalphinatu appellari tributum quod pro plassagio, seu loco ubi venum exponitur bladum, et ejusdem bladi mensuratione exsolvitur, cum constet id nominis passim pro quovis tributo usurpari. Neque felicius scripsit Chopinus lib. 1. de Domanio tit. 9. n. 1. Leudam dici a
laudanda venditione rerum publice venalium
 : id est, pro facultate venum merces exponendi : sed non ego credulus illi. A voce Teutonica Leysten, Leystan, quæ præstare significat apud Willeramum in Cantica Canticorum pag. 70. num. 31. Leudam accersit Gravelor. in notis ad Rocheflavinum, ubi addit Leude apud Occitanos, id potissimum [] appellari, quod a rusticis aliquid in foro vendentibus carnifici præstatur et exsolvitur. Varie autem hæc vox effertur.
Leuda, in Rescripto Alphonsi Regis Aragonum apud Saxium in Pontificio Arelat. Leuda vel pedaticum. Libertates Salvæterræ in Ruthenis ann. 1284 :
Nullus habitans in dicta villa det Leudam de re quam vendat, vel emat.
Curia Generalis Catalaniæ celebrata in villa Montissoni ann. 1289. sub Alphonso Rege Aragon. :
Et quod aliqua barca, vel aliquod aliud vexellum quod vadat per aquam, non compellatur nec teneatur applicare, nisi in illis locis in quibus debeat Leuda persolvi.
Charta R. Abbatis Caroffensis ann. 1308. ex 2. Regesto Philippi Pulcri Regis in Tabulario Regio n. 11 :
Quicunque Leudam furatus fuerit, in decem solidis puniatur.
Charta anni 1370. in Probat. Hist. Turen. :
Pedagia, botagia, dralhas, quidagia, aspergia, Leudas, etc.
Occurrit vox Leuda, in Charta Raymundi Berengarii Comitis Barcinon. ann. 1067. Marcæ Hisp. col. 1135. in Testamento Raymundi Comitis Ceritaniæ ann. 1095. ibid. col. 1194. in alio Testam. ann. 1131. ibid. col. 1274. Statutis Massil. lib. 2. cap. 1. § 33. Charta Raymundi Comitis Tolosani ann. 1222. Litteris Philippi Pulcri pro Tolosanis ann. 1303. tom. 1. Ordinat. Reg. pag. 394. Charta Richardi Regis Angl. ann. 1190. tom. 1. Anecd. Marten. col. 637. Statutis Edwardi ann. 1283. apud Rymerum tom. 2. pag. 262. etc. Vide Catellum in Hist. Tolosana pag. 31. 89. et Gariellum in Episcop. Magalon. pag. 154.
Lauda. Consuet. loci de Troi in Biturigib. art. 6. apud Thomasserium :
Et sur chascun desdits habitans non ayans beufs, 2. den. Tourn. et s'appelle ledit droit, le droit de Laude.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Leusda, in Charta Massil. ann. 1202 :
Pedaticum, guidaticum, Leusdam vel alium usaticum.
Leuzda, in Charta Mariæ D. Montispessulani ann. 1205. tom. 8. Spicileg. Acher. pag. 220.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Lezda, in Chartulario Gratianop. fol. xli.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Lezna. Sententia ann. 1208. apud Marten. tom. 7. Ampliss. Collect. col. 96 :
De aliis Leznis et pedagiis, dicimus, etc.
Forte legendum Lezdis.
Lezta, in Charta Sanctii Regis Aragon. æræ 1090. apud Martinezium in Hist. Pinnatensi lib. 3. cap. 10.
Lesda, in Charta Libertatum Villefrancæ apud Gallandum :
Quidquid ibi vendiderint, non dabunt Lesdam excepto sale.
Ibidem :
Lesda annonæ et salis.
Fori Morlanenses art. 26 :
Si quod non tenentur solvere Ortesii Lesdam, neque pedagium, neque aliud deverium pro eisdem.
Rursus habetur in Tabulario S. Martialis Lemovic. in Libertatibus Moirenci concessis ann. 1164. et confirmatis ann. 1209. tom. 1. Hist. Dalphin. pag. 17. col. 1. Charta Raymundi Comitis Provinciæ ann. 1173. inter Instrum. tom. 1. Gall. pag. 67. bis terve in Consuetudinibus Lugdun. ann. 1206. apud Menesterium in Probat. Hist. ejusd. civitatis pag. 97. col. 1. in Charta ann. 1216. ex parvo Chartul. S. Victoris Massil. fol. 157. v°. Charta ann. 1223. apud Baluzium tom. 2. Hist. Arvern. pag. 256. Charta ann. 1268. ex Archivo Episcopatus Massil. Alia ann. 1297. ex Archivo Piperac. Tabulario Diniensi ann. 1320. apud Gassendum in Notitia Eccl. Diniensis pag. 83. Charta ann. 1429. ex Archivo Piscatorum Massiliensium, etc. []
Lisda, In Charta Hugonis Regis Italiæ ann. 928 :
Et cum Lisdis et curvatis, et cum omni districtu suo, etc.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Lisida. Dotatio Ecclesiæ S. Nicolai juxta mare ann. 1056. apud Stephanotium tom. 10. Fragment. MSS. pag. 283 :
Donamus illi Ecclesiæ Lisidas de omni labore, quem laboraverint homines, qui ibi stabunt, et donamus illi mansionem unam, quæ est in mercato juxta ecclesiam S. Pauli et medietatem Lisidæ de Feira.
Lidia, in Charta libertatum oppidi de Moneto in Biturigibus ann. 1269.
Leda. Charta Raimundi Comitis S. Ægidii ann. 1164 :
Et in Leda et corda de mercato medietas erit mea, et medietas illorum, excepta Leda lumborum et linguarum, et excepta Leda ubiarum, et omnium fructuum, qui ad sextarium non vadunt.
Hominium Guidonis Vicecomitis Lemov. Abbati S. Martialis ann. 1245. tom. 2. Fragm. Hist. Stephanotii MSS. :
Abbas et Conventus S. Martialis jus dominii, districtum et jurisdictionem temporalem se habere dicebant, et etiam asserebant, quod in Leda sive pedagio totius vini, quod apportatur Lemovicas a quibusdam deforis villam, et reponitur in tabernis vel venditur in plateis..... quod pedagium sive Leda ipsorum locorum ad ipsos pertinet.
Vide Gariellum in Episcopis Monpessulanis pag. 63. 64. 110. et Statuta Massiliensia lib. 1. cap. 15. § 2.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Læda, in Confirmatione privilegiorum Civitatis Aquensis ann. 1291. apud Pittonem Hist. ejusd. urbis pag. 170.
Leida, Leyda. Charta Ademari Vicecomitis Lemovic. ann. 1184. in Tabul. Dalonensi fol. 11 :
Pedagia et Leidas rerum suarum, sive alias consuetudines, quæ a vendentibus et ementibus exigi solent.
Charta anni 1222. apud Chopinum lib. 3. de Sacra Polit. tit. 2. n. 18 :
Immunes et absoluti ab omni questa, et tolta, et ab omni Leida.
Alia anni 1231. in Regesto Tolosan. f. 38 :
Item habebit in foro S. Andreæ medietatem Leidæ integræ de omnibus venalibus quæ ibi veniunt, vel deferuntur.
Libertates urbis Montisregalis in Sebusiis :
De pomis, piris, castaneis et similibus, et minutis fructibus non debet Leyda levari.
Libertates Belli-visus de Marco ann. 1256. tom. 1. Histor. Dalphin. pag. 58 :
Leidam autem bladi, vini, animalium, et cannabis, et aliarum rerum venalium levare debemus, secundum quod in civitate Viennæ levari hactenus consuevit.
Adde Libertates urbis Seysellensis ann. 1285. Chartam ann. 1262. apud Baluzium tom. 2. Hist. Arvern. pag. 268. aliam ann. 1308. ibid. pag. 783. Hist. Dalphin. tom. 1. pag. 78. 97. etc.
Ledda. Charta ann. 1165. tom. 13. Spicileg. Acher. pag. 317 :
Et de omnibus omnino rebus, de quibus Ledda vel usaticus dari solet.
Occurrit præterea in Charta Raimundi Comitis Tolosani ann. 1149. apud Gallandum de Franco alodio pag. 197. et in alia ann. 1242. apud Baluzium in Notis ad Concilia Narbon. pag. 90. in Charta ann. 1067. Marcæ Hisp. col. 1132. in Litteris ann. 1128. ibid. col. 1262. etc. Perperam Jedda scriptum reperitur pro Ledda facili lapsu in Charta Oldegarii Episc. Barcin. in illius Vita num. 36.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Leddis. Charta Rengardis Comitissæ Biterr. ann. 1070. Marcæ Hispan. col. 1153 :
Census, redditus, mercata, telonea, Leddes, etc.
Eadem habentur ibid. col. 1160. []
Lidda, in Charta ann. 1066. in Notis ad Concilia Narbon. pag. 79.
Lædia, in Charta Humberti D. Bellijoci pro libertatib. Bellevillæ ann. 1233. tom. 9. Spicil. Acher. pag. 185. :
Quicunque extraneus ad forum Bellevillæ venerit, si in foro Lædias dederit, de pedagio non tenetur.
Ibid. pag. 182. Lædia, et Ledia leguntur.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Lidia, in Charta ann. 1269. apud Thomasserium in Consuetudinibus Bituric. pag. 96.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Letia, in Charta Willelmi Domini Montispessulani ann. 1103. apud D. Brussel. tom. 2. de Feudorum usu pag. 728.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Letdarius, ut mox Leidarius, ibidem.
Leidarii seu Leudarii, Collectores Leidæ, in Statutis Montispessulani. Leudatarii, in Præcepto Johannis Franc. Regis ann. 1363. tom. 3. Ordinat. Reg. pag. 624. Leyderius, in Charta ann. 1308. apud Baluzium tom. 2. Hist. Arvern. pag. 793.
Lesdarii, in Consuetudinibus Barcinonensibus, in Charta ann. 1273. apud Gariellum pag. 286. et in Tabulario S. Flori in Arvernis, nec non in Epistola Bajuli Reg. Majoricæ ad Massilienses ann. 1327 :
Noveritis nobis constare per albaranum Lesdariorum tabulæ civitatis Majoricæ, etc.
Laiders et Læders, in Libertatibus villæ de Perouse ann. 1260. apud Thomas. in Consuet. localib. Bitur. pag. 66.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Leydator, in Charta ann. 1309. tom. 1. Hist. Dalphin. pag. 86.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Leudoismus, Idem quod Leuda. Charta Arnaldi Episc. Barcinon. pro Magistro Ordinis S. Jacobi de Spata :
Tenemini vendere infra sex menses salvo Leudoismo.
© École des chartes.
[]« 1 lida » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 101b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/LIDA1
1. LIDA, Ancilla, Serva. Vide Litus.
© École des chartes.
[]« 2 lida » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 101b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/LIDA2
2. LIDA, Hisp. Lid, Tumultus rixantium, contentio, jurgium. Fori Alcaçonenses Alfonsi Regis Portugalliæ æra 1267 :
De cavallos qui se perdiderint in algara vel in Lida, etc.
Vide infra Lidis 2.
© École des chartes.
[]« 3 lida » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 101b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/LIDA3
3. LIDA, ut mox Lidda. Reg. episc. Nivern. ann. 1287 :
Costuma ferri valet xx. libras, et minutæ Lidæ xij. libras.
© École des chartes.
[]« Lidda » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 101b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/LIDDA
LIDDA, Præstatio, tributum præsertim quod pro mercibus penditur. Charta ann. 1156. inter Instr. tom. 6. Gall. Christ. col. 40 :
Concedo.... medietatem videlicet Liddæ octo denariorum... Hac itaque ratione habes in Lidda duodecim denarios, medietatem et sex denarios, [] duos utique quos habebas, et duos quos tibi reddo, atque duos alios, quos domnus de Casulis per te habet et possidet ; quod si Lidda ista aliquando excreverit, etc.
Infra :
Medietatem Liddæ salis.
Vide in Leudis.
© École des chartes.
[]« 1 litus » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 129a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/LITUS1
1. LITUS, Lidus, Ledus, Ascriptitius, servus glebæ. Glossæ interlineares Legis Salicæ : Litus, fiscalinus, vel sanctuarius, id est, qui in publicis, privatis, aut Ecclesiarum fiscis seu prædiis degit. Charta ann. 794. apud Henschenium ad Vitam S. Ludgeri Episc. :
Id est, totam terram illam, quam Laudulfus Litus meus incolebat et proserviebat.
Lex Longob. lib. 3. tit. 20. Carol. M. 83. :
Aldiones vel aldiæ ea lege vivunt in Italia in servitute dominorum suorum, qua fiscalini vel Liti vivunt in Francia.
Vide Papianum lib. Respons. tit. 46.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
◊ Ex hoc Legis Longob. titulo Muratorius infert eamdem fuisse Litorum conditionem, quæ fuit Aldiorum, ac proinde Litos potius dicendos esse Libertos colonos, quam Servos glebæ. Liti quidem, inquit, non erant integra libertate donati, sed a dominis sive patronis suis incolendum aliquod prædium suscipiebant, et stato eis tributo persoluto, immunes a multis aliis servitutis oneribus vivebant. Verum sive Libertos colonos [] cum Muratorio, sive Servos glebæ cum Cangio Litos vocaveris, constat eos fuisse potioris conditionis, quam servi infimi ordinis, ut mox docet ipse Cangius, durioris vero quam vulgus colonorum, a quibus manifeste distinguuntur in Charta Ottonis Regis apud Eccardum in Probat. Histor. Marchionum Orientalium col. 137 :
Ad nutrimen Dei famulorum, qui ibidem Deo servire cernuntur, quæ subnotantur in proprietatem damus, hoc est in pago Northuringa in comitatu Dithmari, in loco ita nominato in Magdeburg Litorum et servorum xx. colonum unum, in Rodhardesdorph familias Litorum xviii. et iii. colonos ; Harteradestorff familias Litorum, in Suldorff familias colonorum iiii. Litorum, in Intesleve Litorum xxiiii. col. xv. in Firosa familias Litorum xi. etc.
Cæterum quibus servitiis et præstationibus adversus dominos seu patronos obstringerentur Liti, discimus ex Codice MS. Irminonis Abb. Sangerm. fol. 27. v°. col. 1. ubi :
Radoardus Lidus et uxor ejus Lida nomine solvunt denarios viii.... tenent mansum ingenuilem i. habent de terra arabili bunnaria vii. de vinea arpen. i. solvunt in pastione de vino modios iii. faciunt in vinea arp. iiii. in unaquaque ebdomada curvadas ii. manop. carop. quantum ei injungitur.
Ex quibus posterioribus verbis cernere est quam dura fuerit Litorum conditio. De mulieribus ea legimus ibid. fol. 72. v°. col. 3 :
Iste sunt Lidie, Teudrada, Hostravolda, Teutberga, Framengadis, etc. Omnes iste aut faciunt camsilos de octo alnis, aut solvunt denarios iiii.
Quæ omnia complectitur et illustrat Teschenmacherus Annal. Cliv. part. 1. pag. 74. ubi de Litis hæc habet :
Non tantum certis mensium et hebdomadarum diebus curiæ domino vel seniori, ligone, equo, bigis vel quadrigis, aut etiam pedibus operas præstabant, sed etiam certam pecuniolam census nomine inferebant, quin et aliquando decimas omnium fructuum, tam humentium quam aridorum pendebant ; unde apud Saxones Lassen, apud Sicambros Lathen, apud Frisios Liten, ejusdem etymi vocabulis, quod scilicet primo capti, et postea ex commiseratione in agris relicti nec ejecti aut venditi essent, dicti sunt.
Significant autem Lassen, Lathen vel Liten, Servare ; ut igitur apud Latinos Servi a servare dicti, sic apud laudatos populos a verbo, quod idem significat, dicti Liti, licet non essent servi omnium infimi. Vide Lassi.
◊ Differebant Liti a servis, eorumque potior erat conditio. Lex Ripuar. tit. 62. § 1 :
Si quis servum suum tributarium aut Litum fecerit, etc.
Lex Saxon. tit. 10 :
Quidquid servus aut Litus jubente domino perpetraverit.
Capitulatio Caroli M. pro partibus Saxoniæ cap. 15 :
Et inter centum viginti homines nobiles, et ingenuos, similiter et Litos, servum et ancillam eidem Ecclesiæ tribuant.
Adde cap. 17. 18. 19. 20. et Capitul. 3. ann. 813. cap. 4. et alibi. Id potissimum observare est ex compositione pro lito et servo occisis, quæ major erat in lito quam in servo. Lex Frision. tit. 15 :
Compositio hominis nobilis libræ 11. ; liberi, libræ 5. et dimidia ; Liti, libræ 2. et unciæ 9. ex qua duæ partes ad dominum pertinent, tertia ad propinquos ejus. Compositio servi, libra 1. et unciæ 4. et dimidia.
Vide Addit. ad eamdem Legem tit. 3. § 71. Capitul. 3. ann. 813. cap. 4. 21. etc. Horum passim meminit Lex Salica tit. 14. § 6. Pactum Childeberti et Chlotarii cap. 8. Lex Ripuar. tit. 36. § 5. Lex Saxon. tit. 1. § 8. tit. 2. § 3. 4. 5. Lex Frision. tit. 1. § 3. 6. [] 9. 10. 12. 13. 14. tit. 2. § 2. 3. 6. 7. 8. tit. 6. tit. 9. § 7. tit. 15. § 3. Adde Chartam Lud. Pii apud Henschenium ad Vitam S. Anscharii Hamburgensis Archiep. § 16. Chartam Angilranni Episc. Metensis apud Meurissium pag. 175. præterea Chartas alias Impp. ann. 937. 1003. 1014. in Monumentis Paderbornensib. pag. 114. apud Stangefolium in Annalib. Westphalic. lib. 2. pag. 215. in Privilegiis Ecclesiæ Hamburgensis pag. 149. 155. 156. apud Goldast. tom. 2. Constit. Imp. pag. 43. Pontanum lib. 6. Orig. Francic. cap. 15. et Fredericum Sandium ad Consuetudines Feudales Gelriæ pag. 8. Murator. Antiq. Ital. tom. 1. pag. 866. Grimm. Antiq. Jur. Germ. pag. 305. num. 11. Pardessus, ad Leg. Salic. Guerard. ad Irmin. Polypt. et alios quos laudat Mittermaier. Princip. Jur. Germ. § 47. Confer supra Lassi, Leti, Latini.
Litus Regis. Lex Saxon. tit. 17.
Litimonium, Lidimonium, Obsequium et servitium cui Litus vel Lidus erga dominum obnoxius est. Chartæ Ludovici Imper. et Caroli Calvi apud Hariulphum lib. 3. cap. 2. 7 :
Aut paratas, aut Lidimonium, aut hostilicium, aut alias quaslibet redhibitiones exigere aut exactare præsumat.
Testamentum Widradi Abb. Flaviniacensis :
Volumus etiam ut ingenuos eos fecimus, aut inantea fecerimus,... aliubi commanendi nullam habeant potestatem : sed ad ipsa loca sancta debeant sperare, et nullus de ipsis Lidemonium nostris hæredibus reddant, etc.
Ita scriptum invenitur in formula 27. Baluziana.
Litidium, pro Litimonium, habetur in Charta Longobardica in Bullario Casinensi pag. 19 :
Quod nunquam in posterum requisitionem facio in jam dicto venerabili Monasterio S. Paulo, vel suos servitores, aut Litidium, neque per interpositas personas facere jubeo, etc.
Margarinus pro Litigium haberi existimat.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Letimonium. Formula concedendæ libertatis apud Baluzium tom. 6. Miscell. pag. 550 :
Nihil debeant servitio, nec Letimonium, nec onus patronati, nec ulla obedientia ipsius non requiratur, nisi eant et maneant ubicumque voluerint, portæ apertæ, cives Romanæ se esse cognoscant.
Similia recurrunt in Formula seq. ibidem.
Lidus, Lida, Eadem significatione usurpant Lex Salica tit. 14. § 15. tit. 28. § 1. tit. 37. § 5. tit. 44. § 4. tit. 52. § 1. Recapitul. Legis Salicæ § 27. 30. Capitul. 3. ann. 813. cap. 4. 21. Annales Franc. Petaviani et Moissiacenses ann. 780 :
Et Saxones omnes tradiderunt se illi, et omnium accepit obsides, tam ingenuos, quam et Lidos.
Sic distinguendæ hæ voces. Puellas militunias vel Litas, in Constitut. Chlodov. apud Pertz. Leg. tom. 2. pag. 4. tit. 7. § 2. Militunias vel Letas, ibid. tit. 11. § 9.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Leuti, in Præcepto Ludovici Pii ann. 823. apud Mabillonium Diplom. pag. 515.
Luiti, pro Liti, in Charta Caroli Martelli apud Willelmum Hedam in S. Willebrodo, et Miræum tom. 1. pag. 491. col. 1.
Litones, Albertus Stadensis ann. 917 :
Plures autem se eis dedere proprios, qui ab eis vivere sunt permissi, et Litones sunt vocati.
Occurrunt ii apud Crantzium in Metrop. lib. 3. cap. 8. et in Chartis Germanicis in Chronico Episcopor. Mindensium pag. 737. 739. 741.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Litores. Privilegium Monasterii Reichesperg. ann. 1315. apud Ludewig. Reliq. MSS. tom. 1. pag. 275 :
Recognoscimus, [] publice litteram per præsentem, quod in claustro S. M. Virginis in Reichenberg, ac in bonis... et in aliis quibusdam mansis, qui liberi sunt a jure advocatie, et in dicte Ecclesie Litoribus nullum jus advocatie habemus.
Liddones, in Charta Caroli M. in Monumentis Paderbornensibus pag. 325.
Ledus, Leda, Testamentum Widradi Abb. Flaviniac. :
Et illa Colonica in Ariaco, quæ fuit Anseberto, cum ipso homine qui supra commanet, nomine Sigeberto, et uxore sua Leda nostra, vel infantes eorum, etc.
L. Henschel, 1840–1850.
Lati, in chart. ann. 824. apud Wigand. de Judic. Femic. pag. 220. Vide Warnkœnig. Histor. Jur. Flandr. tom. 3. pag. 46. sqq.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Litonica Bona, Prædia ubi degunt Litones. Informatio quædam super impetitionibus bonorum Ecclesiæ Gandesianæ, apud Leibnitium tom. 2. Scriptor. Brunsvic. pag. 345 :
Si dicit bona esse emphyteotica, ostendat formam contractus, qui in eo est comprehensus. Si dicit bona Litonica, designet officium, ad quod spectent et pertineant.
L. Henschel, 1840–1850.
Litoniloquium, Litiloquium, Conventus annuus Litorum. Vide Haltaus. Glossar. Germ. voce Hof-Sprache, 3. col. 941.
L. Henschel, 1840–1850.
Lidilis Mansus. Vide Mansus.
© École des chartes.
[]« Lyda » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 158b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/LYDA
LYDA, Præstatio, tributum, ut supra Lidda. Reg. episc. Nivern. ann. 1287 :
Lydæ panetariorum episcopi valent circa quadraginta libras.
Vide in Leudis.
© École des chartes.