« »
 
[]« Ploghs-penninge » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 373c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/PLOGHS-PENNINGE
PLOGHS-PENNINGE, Tributum, quod ex aratris seu terris aratoriis exigebatur, a Saxon. Plough, aratrum, et Penninge, nummus argenteus. Vide Penningus et Ploum. Constit. Christof. reg. Dan. ann. 1320. apud Ludewig. tom. 12. Reliq. Mss. pag. 201. art. 28 :
Item, ut omnia et singula gravamina noviter imposita, amodo non petantur, videlicet Ploghs-penninge, kulkorn, thelonea, aut alia quæcumque post mortem Voldemari regis imposita et inventa.
Vide supra Plobegum.
P. Carpentier, 1766.
◊ Huc fortassis spectat vox Gallica Ploumetiere, inter Redit. comitat. Namurc. ann. 1265. ex Reg. sign. Papier velu Cam. Comput. Insul. fol. 30. v° :
Encor a li cuens une Ploumetiere à Sell, et une autre Ploumetiere à Esclayn ; se valent ces deux Ploumetieres par an trente livres Louegnois : mais li cuens i doit livrer bos.
Nisi sit officina plumbaria seu fornax, ubi plumbum fuditur. Vide mox Plomellus.